Kadalamma Kalli

I sat down this morning and for some reason recalled the phrase ‘kadalamma kalli’. It’s a Malayalam phrase that is supposed to annoy the ocean; when you write it on the sand it will race up to erase the words. I wrote down the phrase, then wrote another sentence and another sentence till I was done. At the end, I wished I had tried to write the whole thing in Malayalam.

Kadalamma kalli. Mama Ocean is a rogue!

Write these words on a beach anywhere, and the ocean will come racing up to erase them. No mother likes to be accused by her children.

What else can you call her, though? She will provide a boat with schools upon schools of fish, enough to keep the crew on shore for a week. She will reduce that same boat to planks on their way back to shore. She will give a child who has never seen her before a wonderful playground of mossy rocks and pools of water. She will sweep him away, just to embrace him before a young man swims out to save him.

Save? Why would someone need to be saved from their own mother? That child will grow up. He will have to face the world. For him, the world is a jabbering face telling him that he isn’t good enough, and a pair of arms shoving him down to the ground every time he tries to change something. How does this happen?

There is no work, no culture of creativity in his town. He goes to school. He goes to university. He drinks with his friends. He graduates. He doesn’t find a job. He keeps drinking. He gets into fights over petty things. Now his town knows him as a fighter. The local bigshots need a fighter. He gets money, attention, everything he wants from fighting. One day he is fighting an enemy of the man who hired him. Not his fight. But the machete cuts him all the same. Before the police can reach the scene and after his victorious enemies have fled, he bleeds out.

Wouldn’t it have been better if all those years ago he had stayed in his mother’s warm embrace? Wouldn’t it have been better if he remembered that embrace and found a way to make life worth living? What was the point of all the terror and pain and humiliation he felt and made others feel?

Still millions of that little boy’s brothers and sisters will go down to the beaches, they will play and have their fun, and they will laugh as the waves are sent to erase the message they wrote: kadalamma kalli!

കടലമ്മ കള്ളി !

ഈ വാക്കുകൾ മണ്ണിൽ എഴുതിയാൽ കടൽ ഓടി ചാടി വരും എന്നാണാലോ പഴഞ്ചൊൽ. എന്തൊരു അഹങ്കാരം കടലമ്മക്ക്! ഒന്ന് കളി ആക്കിയാൽ സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷെ സ്വന്തം അമ്മയെ കള്ളി എന്ന് വിളിക്കാൻ ആർക്കുണ്ട് ധൈര്യം? മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതവും ജീവിതത്തിന്റെ അരങ്ങ് ആയ ഭൂമിയും കടലമ്മയല്ലേ പ്രസവിച്ചത്?

ഒരു ചെറുകഥ.

ഒരു കോച്ച് കുട്ടി കടൽത്തീരത്ത് കളിക്കാണ്. ഓടി ചാടി, കല്ലുമ്മ് കയറി, വള്ളത്തിൽ നീണ്ടി കളിക്കുന്നു. സന്ധ്യ ആവാർ ആയി. എല്ലാ വർണത്തിൽ സ്വർണം കാണാം. കുട്ടിക്ക് സന്തോഷം.

ദേ തെന്നി വീണു കുട്ടി. തിരകൾ അവനെ കെട്ടിപിടിച്ച ദൂരെ കടലിലേക്ക് കൊണ്ട്പോയി. നീന്താൻ അറിയില്ലലോ കുട്ടിക്ക്, തൊണ്ട ഉണങ്ങുന്ന വരെ നിലവിളിച്ചകൊണ്ടിരുന്നു. ഭൂലോകം ഇനി കാണില്ല. കണ്ണാടിച്ച കടലിന്റെ കൂടെ ആടി. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ വീട്ടിൽ, സ്വന്തം കട്ടിലുമായിരിന്നു. ഒരു പയ്യൻ കുട്ടിയെ രക്ഷിച്ചു.

കുട്ടി വലതായി. സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു, കോളേജ് കഴിഞ്ഞു, വകീൽ ആയി. രാവിലെയോട് രാത്രി വരെ പണിയിൽ മുങ്ങി ഇരിക്കും. സ്വന്തക്കാരുടെ സുഖത്തിനു വേണ്ടി അപരിചിതരുടെ ദുഃഖവും ദേഷ്വവും ദുർഭാഗ്യവും സഹിക്കണം. അല്ലാതെ കല്യാണം കഴിച്ചു, കുട്ടി ഉണ്ടായി.

• story